U bevindt zich in het consumentengedeelte van de website

Nel Verbeke in Temse

Meubi-connect is een digitaal B2B-platform waar retailers en fabrikanten snel, overzichtelijk en visueel zaken kunnen doen.

Nog tot 24 oktober 2021 presenteert de Belgische designer Nel Verbeke (°1989, woont en werkt in Brussel) een tentoonstelling in de unieke setting van Artecetera – een voormalige scheepswerf aan de rivier de Durme en de thuisbasis van atelier lachaert dhanis.

Nel Verbeke wordt gedreven door het emotionele vermogen van design. Meer dan door de vorm of functie van objecten, wordt haar praktijk bepaald door diepgaand onderzoek, waarbij ze zowel terug- als vooruitblikt en kritisch reflecteert op de huidige tijdgeest. Wat daaruit voortvloeit, zijn situaties en objecten die onze relatie tot onszelf en tot wat ons omringt bevragen en transformeren.

Haar ontwerpen zijn vaak verfijnde en tijdloze creaties die als proto-instrumenten kunnen worden opgevat: doordachte en delicate tools die tot toegewijde handelingen leiden en zo een voorstel inhouden voor toekomstige rituelen. Haar werken maken ons bewust van het verstrijken van de tijd, creëren ruimtes voor introspectie en contemplatie, nodigen uit om stil te staan en de emotionele ambivalentie van ons bestaan te omarmen in plaats van ons ertegen te verzetten.

De tentoonstelling bij Artcetera toont het resultaat van Verbeke’s onderzoek naar The Architecture of Time, waarmee ze de omstandigheden onderzocht die ons engagement ten opzichte van de tijd en de ruimte en de objecten daarbinnen versterken. Daarbij stelde ze het idee voorop dat een moment op zich een eigen architectuur verdient, om ons te beschermen in onze kortstondige aanwezigheid en ons als zodanig los te koppelen van wat voor ons ligt, van de almaar versnellende ritmes waarmee we ons leven leiden. Een gedachte die ze verder ontwikkelt via het idee van ‘nissen’, architecturale uitsparingen in muren die eerder een spirituele dan een functionele waarde hebben en historisch en intercultureel verbonden zijn met de terugtrekking uit het pragmatische bestaan en het altijd urgente zoeken naar (zelf-)inzicht. Ze herinterpreteert ze als losstaande alkoven die het verloop van het daglicht opvoeren of maakt ze tot het resultaat van een toegewijd gebaar.

Haar materiaalkeuzes refereren eveneens naar de notie tijd: koper verwijst naar oude tradities en antieke artefacten; opgegraven aarde van een specifieke plaats is gelaagd door de geschiedenis en getekend door de seizoenen; het zachte slijpen van metaal in pleisterwerk en het neerdwarrelen van het stof.

De objecten en concepten die daaruit voortkomen, refereren aan historische en transculturele elementen – zoals de alkoof of de stolp – en actualiseren ze, herintroduceren ze in een hedendaagse wereld die gekenmerkt wordt door rusteloosheid.

Deel:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn